Έζησα και μεγάλωσα, με όνειρα κι ελπίδες
αλλά η τύχη θέλησε, να έχω δυό πατρίδες.
Τη μία που με γέννησε...Η αγάπη μου μεγάλη
κι αυτή που με φιλοξενή, σαν Μητριά η άλλη..

Στην πρώτη, πήρα τη ζωή, έκαμα πρώτο βήμα
στης δεύτερης την αγκαλιά, θα μπώ σε κρύο Μνήμα.
Όσο καλή η ξενιτιά, να έιναι και αγία
εχ΄ έναν πόνο δυνατόν τον λένε... νοσταλγία!

Εάν μπορείς, μη ριζωθείς, φύγε κάποιο βραδάκι
και γύρισε στο όμορφο μικρό σου χωριουδάκι...
Να σε ξυπνάν κάθε πρωί της πέρδικας τραγούδια
να αναπνέεις το άρωμα απ΄της αυλής σου, τα λουλούδια.

Το βράδυ όταν η νυχτιά τη σιγαλιά απλώνει
θα την ταράζει η θλιβερή, μόνο, η φωνή του Γκιώνη...
Εις του χωριού σου τον ποταμό σαν θα ξαναβουτήξεις
και τ΄ άρωμα απ΄ το έλατο αχόρταγα ρουφήξεις.