|
Ενυμφεύθη
το 1936 την Περιστιάνα Ευδοκία Ε. Ράπτη και απέκτησε τέσσερα
παιδιά τον Βασίλη, την Καλλιόπη, τον Αλέξανδρο και την Αικατερίνη.
Με την κήρυξη του πολέμου το 1940 επιστρατεύεται και υπηρετεί
στο Αλβανικό μέτωπο μέχρι την κατάρρευσή του.
Μετά την κήρυξη του πολέμου και τα δύσκολα χρόνια του εμφυλίου
αποφάσισε να γίνει Κληρικός. Παρακολούθησε επι διετίαν μαθήματα
στην Εκκλησιαστική Σχολή Κορίνθου υπό την Διεύθυνση του του
τότε Μητροπολίτου Κορινθίας και μετέπειτα Αρχιεπισκόπου Αμερικής
κηρού Μιχαήλ.
Τελειώνοντας την Εκκλησιαστική Σχολή χειροτονήθηκε στις 17 Μαρτίου
1949 Διάκονος και κατόπιν Ιερέας στον Άγιο Ανδρέα Πατρών από
τον τότε Μητροπολίτη Θεόκλητον, και τοποθετήθηκε Εφημέριος στον
Άγιο Αθανάσιο Περίστας Ναυπακτίας.
Στη διάρεια της παραμονής του στην Περίστα εργάστηκε με ζήλο
για την αναστήλωση και εξωραϊσμό όλων των Ναών και εξωκκλησιών
του χωριού. Μάζεψε-κατέγραψε και φρόντισε για τα παλαιά κειμήλια
(εικόνες-βιβλία) της Εκκλησίας.
Φρόντισε για την αναστήλωση και συντήρηση του ξυλόγλυπτου τέμπλου
του Παλαιού Αγίου Αθανασίου για να το καμαρώνουμε και να το
θαυμάζουμε όλοι σήμερα.
Με την οικονομική βοήθεια των χωριανών έκτισε καμπαναριά και
στις δύο Εκκλησίες του χωριού και τοποθέτησε τις καμπάνες στην
σωστή τους θέση και όχι κρεμασμένες στα κούτσουρα και στα δένδρα.
Δεντροφύτευσε τον περίβολο του παλαιού και του νέου Αγίου Αθανασίου.
Διεφώνησε με την απόφαση ορισμένων (...προυχόντων της εποχής)
να κτίσουν Κοινοτικό Γραφείο στο προαύλιο του Παλαιού Αγίου
Αθανασίου, τόσο γιατί το οίκημα θα κατέστρεφε την ομορφιά της
Εκκλησίας, όσο και για την ακαταλληλότητα του εδάφους (παλαιά
καθίζηση).
Αυτή η διαφωνία είχε σαν αποτέλεσμα το 1972 να μετατεθεί με
την βοήθεια των τότε κρατούντων στη Σίμη Ναυπακτίας.
Σήμερα φαίνεται πόσο δίκαιο είχε ο διορατικός Παπα-γιώργης και
πόσο άδικο είχαν εκείνοι που ελαφρά τη καρδία στέρησαν το χωριό
μας από τον Παπά του, (οι επωνημοτοφόροι όπως τους αποκαλούσε)
έδιωξαν μια οικογένεια που θα έμενε μόνιμα στο χωριό, και ακόμη
και σήμερα εξακολουθεί το χωριό μας να μην έχει μόνιμα Παπά.
Ο Παπα-γιώργης όπως όλοι τον γνωρίσαμε και τον ζήσαμε ήταν ακέραιος
χαρακτήρας, δίκαιος, ευφυής και προοδευτικός άνθρωπος.
Με τις εμπειρίες και τις γνώσεις που απέκτησε ως νοσοκόμος κατά
την Στρατιωτική του θητεία, βοήθησε απλόχειρα όλους όσους είχαν
ανάγκη για πρώτες βοήθειες. Μεγάλη ήταν και η προσφορά του και
στον κοινωτικό τομέα.
Σε κάθε διαφορά που ανέκυπτε πάντα ένας καλός λόγος, μια συμβουλή
για αγάπη κατανόηση και ειρήνη έβγαινε από τα χείλη του.
Το σπίτι του ήταν ανοικτό για κάθε ξένο, διαβάτη, περαστικό
φτωχό ή πλούσιο.
Στην Περίστα έμεινε 24 χρόνια. Την αγάπησε σαν δεύτερο χωριό
του. Αγάπησε τον κόσμο της και αγαπήθηκε από την μεγάλη πλειοψηφία
των Περιστιάνων, ήταν αγαπητός από όλους όσοι τον γνώρισαν και
συνεργάστηκαν μαζί του, και όλοι εξακολουθούν να τον θυμούνται
με πολύ σεβασμό και αγάπη ακόμη και σήμερα.
Ο Παπα-γιώργης πέθανε το 1993 σε ηλικία 86 ετών και άφησε ένα
έργο που θα μείνει για να τον θυμόμαστε πάντα με σεβασμό και
την αγάπη που αρμόζει στον πνευματικό μας πατέρα.
ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ
Α.Γ.Χ.
Οκτώβριος 2001
www.perista.net |
