Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ του χωριού μας ο Γιάννης Κορδώνης από τον Πλάτανο. Για τους μικρούς ¨ο μπάρμπα-Γιάννος¨ και για τους μεγαλύτερους ¨ου Κουρδών΄σ¨, που μέσα σ΄αυτήν την λέξη κρυβόταν το ¨μανα¨και η ελπίδα.
Ο άνθρωπος που μας ένωνε με τον έξω κόσμο, ο κουβαλητής της χαράς, της ζωής ,της ελπίδας μα και χωρίς να το θέλει και της στεναχώριας με τα μαύρα μαντάτα γράμματα. Πάντα στην ώρα του. Επτά και μισή το πρωί στην Περίστα.Ξεκινούσε στις τέσσαρες η ώρα στα άγρια χαράματα από τον Πλάτανο, αψηφώντας με πείσμα τις κερικιές συνθήκες ζέστη, βροχή, το κρύο, την παγωνιά, και πιο πολύ το χιόνι τον χειμώνα, που σε πολλά μέρη ξεπερνούσε τα δύο μέτρα.

Ποτέ του δεν δίστασε, κόντρα στα στοιχειά της φύσεως με μόνη παρέα την Ρούσα «το μουλάρι του» έβλεπε την δουλειά του περισσότερο σαν λειτούργημα και όχι σαν επάγγελμα., από την Μερτζάνη άρχιζε να φυσά δυνατά την καραμούζα του να τον ακούσουν όλοι στο χωριό. Έπρεπε να φέρει το γράμμα βάλσαμο από τον ξενιτεμένο άντρα, γιό, αδελφό.

Είχε μια ξεχωριστή χάρη ο ερχομός του στο χωριό. Πρώτος σταθμός το Περιβόλι, δεύτερος η πέρα Αγορά και τελευταία στην πλατεία στο καφεπαντοπολείο του Δημουνίκου. Τα σπίτια που ήταν κοντά στο πέρασμά του άνοιγαν παράθυρα και μπαλκόνια και του φώναζαν: (-Έχω γράμμα Γιάννηηηηη;) κι΄αυτός τους γνώριζε όλους και αν δεν τους έβλεπε τους γνώριζε από την φωνή τους. (-Έλα κάτωωωωω!!!) Και το χαμόγελο έφτανε, ως τα αυτιά του, ή απαντούσε πικραμένα και σαν ένοχος αλλά και αισιόδοξα : (- Με το άλλο!), και παρακαλούσε τον Θεό την επόμενη φορά να έχει γράμμα για την μάνα που ο αμελής γιος αργούσε να γράψει.
Εκατό γράμματα στην τσάντα του ήξερε χωρίς να κοιτάξει για ποίον ήταν.

Εδώ θα το θεωρούσα σωστό να αναφερθώ στον Δεκέμβρη του 1961, που ο χειμώνας στα χωριά μας στην Ορεινή Ναυπακτία ήταν από τους πιό βαρύς σε παγωνιές και χιόνια (κείμενο παρμένο από τις "Χριστουγεννιάτικες Ιστορίες" Θεόδωρος Καλτσάς.
..... Δεκαπέντε του Δεκέμβρη μεσημέρι, το χιόνι στην πλατεία ξεπερνά το ένα μέτρο και ρίχνει ακόμη ασταμάτητα, τον Πέρκο έχουμε να τον δούμε από χθες, χιόνι παντού χιόνι, δεν διακρίνεται τίποτα πέρα από δέκα μέτρα, ουρανός και γης σμίξανε γίνανε ένα. Παντού ησυχία δεν ακούγεται τίποτα μόνον το χιόνι που πέφτει πάνω στο χιόνι. Αυτοκίνητο δεν ήρθε ούτε σήμερα μια εβδομάδα τώρα και αν συνεχίσει έτσι ποιος ξέρει, ίσως ούτε την άλλη εβδομάδα.
     Την ίδια ώρα κάθε βράδυ στις «Ώρα Ελλάδος είκοσι » και από τα διό ραδιόφωνα (αρχάς του ΄60 στην Περίστα υπήρχαν μόνον δύο ραδιόφωνα) ακούγονται οι ειδήσεις: «κακοκαιρία πλήττει την νοτιοδυτική Στερεά Ελλάδα, πολλά χωριά έχουν αποκλειστεί από το χιόνι και ελικόπτερα τους πετούν τροφές φάρμακα κ.λ.π.». Τον Περιστιάνο δεν τον ανησυχούν κάτι τέτοια, σαν τον μέρμηγκα του Αισώπου έχει πασχίσει από πολύ πριν, το κασόνι είναι γεμάτο αλεύρι, φασόλια, πατάτες αρκετές, τα βαρέλια με το κρασί γεμάτα, σωρός τα ξύλα για την φωτιά, το γουρούνι τετράπαχο, ο Θεός να φιλά από αρρώστια μόνον, αλλιώς δεν του νοιάζεται καθόλου, άστον να ρίξει δέκα μέτρα.

Εδώ ταιριάζουν οι στίχοι του ποιητή μας Θανάση Παπαθανασόπουλου: