Ξεκινούσε στις τέσσαρες η ώρα στα άγρια χαράματα από τον Πλάτανο, αψηφώντας με πείσμα τις κερικιές συνθήκες ζέστη, βροχή, το κρύο, την παγωνιά, και πιο πολύ το χιόνι τον χειμώνα, που σε πολλά μέρη ξεπερνούσε τα δύο μέτρα.
Ποτέ του δεν δίστασε, κόντρα στα στοιχειά της φύσεως με μόνη παρέα την Ρούσα «το μουλάρι του» έβλεπε την δουλειά του περιτο χωριό, από την Μερτζάνη άρχιζε να φυσά δυνατά την καραμούζα του να τον ακούσσότερο σαν λειτούργημα και όχι σαν επάγγελμα. Έπρεπε να φέρει το γράμμα βάλσαμο από τον ξενιτεμένο άντρα, γιό, αδελφό.
Είχε μια ξεχωριστή χάρη ο ερχομός του σσουν όλοι. Πρώτος σταθμός το Περιβόλι, δεύτερος η πέρα Αγορά και τελευταία στην πλατεία στο καφεπαντοπολείο του Δημουνίκου. Τα σπίτια που ήταν κοντά στο πέρασμά του άνοιγαν παράθυρα και μπαλκόνια και του φώναζαν: Έχω γράμμα Γιάννη; κι΄αυτός τους γνώριζε όλους και αν δεν τους έβλεπε τους γνώριζε από την φωνή τους. – Έλα κάτω! Και το χαμόγελο έφτανε, ως τα αυτιά του, ή απαντούσε πικραμένα και σαν ένοχος αλλά και αισιόδοξα : - Με το άλλο!, και παρακαλούσε τον Θεό την επόμενη φορά να έχει γράμμα για την μάνα που ο αμελής γιος αργούσε να γράψει.
Εκατό γράμματα στην τσάντα του ήξερε χωρίς να κοιτάξει για ποίον ήταν.
Μπράβο σου ταχυδρόμε μας Γιάννη Κορδώνη , υπήρξες ήρωας για την Περίστα στα δύσκολα εκείνα χρόνια, έγραψες και πέρασες στην ιστορία. Το μόνο που μπορούμε να σου πούμε είναι ένα σεμνό ευχαριστώ και με την ευχή ο Άγιος Αθανάσιος να σου δίνει υγεία, χαρά, δύναμη, και να μακρύνει τα γεράματά σου.

   Θεόδωρος Καλτσάς   http://www.perista.net